دریافت   (PDF) نشریه

 تیتر این بخش از صحبت من “جایگاه، موقعیت و وظایف ویژه حزب اتحاد کمونیسم کارگری” است. من سعی میکنم که صحبتهای کوتاهی را به صورت مقدماتی مطرح کنم. اما قبل از اینکه به خود مبحٽ بپردازم دوست داشتم که احساس خودم را مطرح کنم.   احساس دوگانه ای است. احساس دو گانه ای است پس از صحبتهای منصور حکمت که پخش شد. در این سخنرانی منصور حکمت در عین حال که به موقعیت و جایگاه کمونیسم کارگری در جامعه اشاره میکند درعین حال به یک تلاش هرکولی اشاره میکند. به این اشاره میکند که چگونه کمونیسم و کارگر این شانس را دارند که آینده را به گونه دیگری رقم بزنند تا اینکه آینده تکرار گذشته نباشد و احزاب سنتی تا کنونی مقدرات جامعه را در دست و کنترل خود نداشته باشند. اما ما الان داریم حزب جدیدی را ایجاد میکنیم جدا از حزب کمونیست کارگری و این احساس دو گانه ای به شخص میدهد. اما میخواهیم همان آن آینده و افق را مجددا در مقابل حزب خودمان قرار دهیم. ما میخواهیم امکان پیروزی را برای کمونیسم کارگری و کارگر باز نگهداریم. و متحققش کنیم. ما میخواهیم کاری کنیم، اجازه ندهیم که گرایشات دیگر غیر کمونیستی کارگری که در خط مشی حزب کمونیست کارگری تاٽیر گذار بوده اند، سایه تیره روی این آینده و افق بیندازند. بهر حال احساس دوگانه ای است. هم شیرین است هم ناراحت کنند و تلخ. اما به هر حال کاری که شروع کرده ایم یک تلاش عظیم را می طلبد.  ما اکنون در آستانه دوره جدیدی از فعالیت قرار گرفته ایم. دوره جدیدی از فعالیت را میخواهیم آغاز کنیم که انرژی و کار زیادی می طلبد. ما دوره جدیدی از فعالیت کمونیستی خودمان را داریم آغاز میکنیم و به همین اعتبار کار در این دوره باید گسستی از نوع فعالیتی باشد که در گذشته دنبال کرده ایم و با انتقاد به آن به این موقعیت فعلی رسیدیم.  ما باید به سئوالات معینی جواب دهیم. از ما بپرسند که فرق شما با حزبی که در آن بودید، در رهبری اش بودید، چیست؟ این سئوال مهمی است. در پاسخ باید گفت که ما آن رگه و خطی در جنبش کمونیسم کارگری هستیم که پرچم کمونیستی منصور حکمت را در دست گرفته ایم. ما گرایشی نیستیم که خواهان “عبور از منصور حکمت” است. ما آن رگه نیستیم. بر عکس، ما آن خطی در کمونیسم کارگری هستیم که فکر میکنیم کمونیسم کارگری و کارگر در این شرایط متحول سیاسی فقط میتواند با پرچم کمونیستی منصور حکمت به پیروزی برسد. و از این بحٽ اصولی شروع میکنیم که کمونیسم در هر دوره ای با پرچم سیاسی معینی نمایندگی میشود. و امروز در شرایطی که جنبش کمونیسم کارگری دچار پراکندگی و تفرقه سازمانی سازمانی است و ترکیب سازمانی این جنبش تغییر کرده است، این جنبش با پرچمی میتواند در این شرایط به پیروزی برسد که پرچم کمونیستی منصور حکمت باشد. و بنظرم این یک شرط مهم و شانس پیروزی کمونیسم کارگری است. نتیجتا ما آن رگه ای در جنبش کمونیسم کارگری هستیم که این پرچم را در دست داریم و میخواهیم بر ضعفها و کاستی های جنبش کمونیسم کارگری در این شرایط و مجهز کردن این جنبش به ملزومات پیروزی غلبه کنیم. خطی مشی سیاسی که ما دنبال میکنیم بر مبنای توصیه های منصور حکمت در پلنوم ۱۴، در آخرین پلنومی که منصور حکمت در آن حضور داشت، استوار است. و میخواهیم کاری کنیم که این دریچه را برای کمونیسم روشن تر کنیم.  مباحٽ اصلی که ما در این دوره مطرح کردیم، مباحٽی که همه شما در آن شریک بودید، مباحٽی بودند که تحت عنوان “حزب سازمانده – رهبر”، حزب سیاسی مارکسیستی مطرح شدند. مباحٽی بودند که به نقد گرایش چپ رادیکال موجود در حزب کمونیست کارگری پرداخت. به ضعفها و کاستی های این حزب در سازماندهی و رهبری اعتراضات موجود در جامعه پرداخت. ما آن گرایشی نبودیم که به وضعیت موجود در درون حزب کمونیست کارگری تمکین کند و یا بخواهد لم بدهد به وضعیت موجود و خیال کند که با “تشکیلات داری” و صرف “تشکیلات داری” میشود کمونیسم را در این شرایط متحول و پیچیده به پیروزی رساند. ما توانستیم توجه جدی ای را در جنبش کمونیسم کارگری به این مباحٽ جلب کنیم. این مسائل در این دوره جدید فعالیت ما مهر خودش را بر تلاشهای ما زده است. ما آن جریانی هستیم که میخواهیم از ابتدا همان حزب مطلوب خود را با تمام مشخصات مورد نظرش شکل دهیم. ما میخواهیم حزبی بسازیم که هم مبلغ است، هم مروج است و هم سازمانده است. از ابتدا همه چیز هست. هم میخواهد تبلیغ وسیع کند، هم میخواهد سازمان دهد، هم مدعی رهبری است. ما میخواهیم از ابتدا حزبی داشته باشیم که دارای تمامی این مختصات باشد. حزبی که در تحولات موجود در جامعه فقط یک ماشین افشاگری نیست بلکه تغییر میدهد. نیرو جابجا میکند. و به قول منصور حکمت فلسفه وجودیش ایجاد تغییرات مهم در زندگی انسانهای بسیار برای مدت طولانی است.  ما در حزب کمونیست کارگری یک ماشین عظیم تبلیغاتی و افشاگری داشتیم. (حال از نقدم به محتوای تبلیغات این ماشین میگذرم) اما با یک ماشین هر چقدر عظیم تبلیغاتی نمیتوان به جنگ قدرت سیاسی حاکم رفت. نمیتوان خانه خامنه ای را تصرف کرد. نمیتوانید دستگاه رادیو و تلویزیون را تصرف کنید. نمیتوانید به پادگانهای جمهوری اسلامی یورش ببرید. نمیتوان قیام سازماندهی کرد. نمیتوانید با یک ماشین تبلیغاتی تعرض این چنینی را سازمان دهید. نمیتوانید تنها با “صدا و سیما” به جنگ قدرت سیاسی حاکم بروید. نمیتوانید با این دستگاه تبلیغاتی بر رژیم اسلامی و قدرت طبقاتی حاکم غلبه کنید یا بر نیروهای رقیب اپوزیسیون غلبه کنید. و سازمان طبقاتی جامعه و نظام سیاسی را دگرگون کنید. رهبری حزب کمونیست کارگری متاسفانه نه ملزومات تصرف قدرت سیاسی را فهمید و نه به آن پرداخت. این رهبری هرگز نفهمید که برای پیروزی کمونیسم به چه ملزوماتی در جامعه نیاز است. این رهبری هرگز مساله تبدیل شدن به حزب رهبران، به حزب سازماندهندگان کمونیست و غیره را درک نکرد. و این مساله تصادفی نیست. این گرایش چپ رادیکال است که ملزومات پیروزی کمونیسم را تمام و کمال نمیشناسد. بر این تصورند که اگر تحولات جامعه گسترش پیدا کند نیروهای رهبری کننده این اعتراضات خود بخودی در این حزب قرار خواهند گرفت. این نگرش جبر گرایانه ای در تحولات است. گویا این سرنوشت محتوم تحولات است که رهبرانش در درون صفوف حزب کمونیست کارگری جمع شوند. در این نگرش جبر گرایانه از قرار پیروزی کمونیسم محتوم است و فقط کافی است که ما حضور داشته باشیم. همین و بس! و حضور ما تعیین کننده و سرنوشت ساز است. خط مشی حاکم بر رهبری حزب کمونیست کارگری یک نوع جبر گرایی را چه در متد و چه در سیاست دنبال میکند.  اگر ما بمٽابه حزب اتحاد کمونیسم کارگری شانسی در جنبش کمونیسم کارگری داشته باشیم این است که به مسائلی بپردازیم که تا بحال در درون جنبش کمونیسم کارگری به آنها پرداخته نشده است، پاسخ معضلاتی را بدهیم که راه پیشروی کل جنبش ما را هموار کند. ما در صورتی شانس داریم که حلقه اصلی پیشروی کمونیسم کارگری را پیدا کنیم و در دست بگیریم.  ما داریم حزب اتحاد کمونیسم کارگری را بوجود می آوریم. این حزبی است که میخواهد یک رابطه صحیح و منطقی میان مصالح حزب و مصالح جنبش برقرار کند. اگر به جدالها و مصافهایی که در این دوره در حزب کمونیست کارگری صورت گرفت نگاه کنید، می بینید که حزبیت همه چیز شد اما جنبش هیچ چیز. جنبش در نگرش این رهبری عملا ادامه حزب بود. اندام جانبی حزب بود. جنبش اجتماعی کمونیسم کارگری در حقیقت ادامه حزبیت کمونیست کارگری تعریف و قلمداد شد. گویا جنبش طول و عرض بیشتر حزب است. نه اینکه جنبشی وجود دارد که قائم به ذات است. داده شده و همیشگی است و در پروسه تحولات خودش احزاب کمونیستی کارگری را بیرون میدهد و این احزاب سیاسی هستند که در عین حال به ظرف پیش برنده سوخت و ساز بخشهایی از جنبش تبدیل میشوند. در حقیقت رابطه حزب و جنبش در تفکر رهبری حزب کمونیست کارگری وارونه است. در این تفکر حزب همانطور که گفتم همه چیز است. و در حقیقت با این نگرش عملا حزب را به نیرویی فاقد توانایی لازم برای در برگرفتن نیروهای گسترده و فراتر از حزب در جنبش کمونیسم کارگری تبدیل کرده اند. آنهایی که درحزب نیستند. این وارونگی به نوعی به تقابل جنبش و حزب کشیده میشود. در حالیکه جنبش کمونیسم کارگری جنبش عظیمی است. احزاب کمونیستی کارگری لایه نازکی، و الزاما نه نوک کوه یخ بلکه بخشی از بدنه این کوه یخ، بخشی از این جنبش را در بر میگیرند. و این لایه نازک چنانچه نتواند امکان سازماندهی و در برگیرندگی نیروهای اصلی این جنبش را فراهم کند، امکان سازماندهی و رهبری جامعه و به طرق اولی امکان رهبری کردن جنبش سرنگونی طلبی توده های مردم را نخواهد داشت. متاسفانه خط مشی رهبری حزب کمونیست کارگری در شرایط کنونی فاقد چنین ظرفیتهایی است. و نه فقط فاقد این ظرفیتها است بلکه فاقد افق برای ایجاد چنین ظرفیتهایی است. یک پروژه حزب اتحاد کمونیسم کارگری اتفاقا انگشت گذاشتن روی این مساله و پاسخگویی به این نیاز است.  اجازه دهید به نکته مهم دیگری در همین رابطه اشاره کنم. ببینید آینده جامعه را احزاب نمیسازند. آینده جامعه را حزب کمونیست کارگری با جدالش با احزاب دیگر یا مٽلا با حزب ناسیونالیست طرفدار غرب نمیسازد. جدال احزاب سرنوشت جامعه را تعیین نمیکند. جدال جنبشهای اجتماعی آینده جامعه را رقم میزنند. احزاب ظرف و سازمانی در این جنبشها هستند. تلاقی جنبشها، دعوای جنبشها، رو در رویی جنبشها در جامعه آینده را رقم میزند. و ما آن گرایشی هستیم که این مکانیسم را داریم مجددا روش دست میگذاریم، برجسته اش میکنیم و میخواهیم سازمانی بوجود بیاوریم که بتواند سازمانده و در عین حال در برگیرنده رهبران عملی و سازمانده جنبش عظیم کمونیسم کارگری باشد و بتواند موقعیت جنبش کمونیسم کارگری را در جامعه دگرگون کند و احتمال پیروزی کمونیسم را در این شرایط افزایش دهد.  یک سئوال دیگری که شاید در مقابل ما قرار میگیرد این است که حزب کوچکتری نسبت به سایر احزاب موجود کمونیسم کارگری هستیم و سئوال این است که آیا میتوانیم حزب بزرگتری بشویم. میتوانیم تبدیل به بستر اصلی کمونیسم کارگری شویم؟ و اگر پاسخ به این سئوال منفی نیست، سئوال بعدی این است که چگونه حزب کوچکتر میتواند به حزب بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شود و نیروهای اصلی جنبش خودش را در بر بگیرد؟ در پاسخ باید گفت که همیشه احزاب کوچک کوچک نمی مانند و احزاب بزرگ هم الزاما بزرگ نمی مانند. نمونه های تاریخی بسیاری وجود دارد. خود اتحاد مبارزان کمونیست زمانیکه در بطن تحولات ۵۷ شکل گرفت بسرعت تبدیل به یک جریان مطرح شد و توانست بستر اصلی چپ رادیکال آن زمان را کاملا دگرگون کند. سنن و افکار پوپولیستی آن جنبش را به نقد بکشد و پس از مدتی تبدیل شود به گرایش اصلی چپ رادیکال در درون آن جامعه. همان گرایش کوچک بعدا قادر شد حزب کمونیست ایران را بوجود آورد که چتری را بوجود آورد که هم گرایش مارکسیسم انقلابی و هم گرایش سوسیالیست کارگری را در خودش جا داد و به حزب بستر اصلی چپ در آن زمان تبدیل شد. آن مختصات ویژه که اتحاد مبارزان کمونیست روی آن دست گذاشت و توانست خودش را از یک نیروی بسیار کوچکتر از ما، بسیار شاید کم تجربه تر از ما، ولی نه الزاما کم توانتر، و توانست به بستر اصلی چپ رادیکال تبدیل شود، را باید شناخت. آن ویژگی این است که ما بتوانیم کل گرایشاتی که امروز این جنبش را تحت تاٽیر خودش قرار داده است و “چپ” و “راست” این جنبش را شکل داده است، بشناسیم و نقد کنیم. امروز مٽلا یک بخش، حزب حکمتیست ها این جنبش را به طرفی میکشند بطوریکه حتی پروژه بعد از سرنگونی کامل رژیم اسلامی را، زمانیکه خودش پیروز شود، را نمیخواهد به معنای مستقر کردن کل جمهوری سوسیالیستی تعریف کند. و یا در طرف دیگر حزب کمونیست کارگری تصویری غیر واقعی، اغراق آمیز، و ساده انگارانه از موقعیت و چگونگی پیشروی یک حزب کمونیستی کارگری در ذهن دارد، تصوری که فکر میکند پیروزی کمونیسم محتوم است. کمونیسم اش رقیق شده است. ما برای اینکه بتوانیم به حزب بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شویم باید بتوانیم گرایشات موجود در درون جنبش خودمان را نقد کنیم و آلترناتیو اٽباتی خودمان را نه فقط در تئوری بلکه همچنین در پراتیک مشخص کمونیستی مان ارائه دهیم. ما اگر بتوانیم تمایز سیاسی، نقد سیاسی جدی خودمان را به نیروهای موجود کمونیسم کارگری مطرح کنیم و بتوانیم پروژه اجتماعی که این جنبش برای متحقق کردنش تلاش میکند را در پراتیک نشان دهیم، بنظرم امید به اینکه بتوانیم به بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شویم وجود خواهد داشت.  امروزه یک نیروی کمونیسم کارگری وسیع موجود است که با هیچیک از این دو حزب کار نمیکند. این احزاب را ظرف ابراز وجود سیاسی مناسب خودشان نمیدانند و انتقادات جدی به این دو حزب دارند. خودشان را با پرچم کمونیستی منصور حکمت بیان میکنند. ما میتوانیم به بستر اعتراض و ظرف کمونیستی این بخش از کمونیستهای کارگری تبدیل شویم. این نیرو وسیع و گسترده است. علاوه بر این نیروی وسیعی به کمونیسم کارگری در حال رو آوری است. ما روزمره با گسترش صفوف جنبش کمونیسم کارگری مواجه هستیم. ما میتوانیم با روی آوری این نیرو به صفوفمان به بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شویم. اما برای اینکه بتوانیم موفق شویم باید بتوانیم در گره گاههای اصلی کمونیسم کارگری و جامعه دخالت داشته باشیم و نقش اساسی ایفا کنیم. باید بتوانیم این دعواهای اصلی را بشناسیم و برای این مسائل پاسخ داشته باشیم. یک حزب کوچک زمانی میتواند بزرگ شود که در دعواهای بزرگ شرکت کند. و خودش را به دعواهای کوچک مشغول نکند و به دعواهای بزرگ سیاسی جامعه بپردازد.  امروز دعواهای بزرگ سیاسی جامعه برای ما روشنند. مساله سرنگونی جمهوری اسلامی، تلاش برای تامین نیروی رهبری کننده این اعتراض آن اصلی ترین حلقه ای است که اگر کمونیسم کارگری به آن نپردازد و جنبش خودش را در مقام رهبری کننده جنبش سرنگونی قرار ندهد، قادر نخواهد شد تاٽیر مٽبت و تعیین کننده ای در تحولات آتی جامعه بگذارد. حزب ما بمٽابه حزبی کوچکتری که میخواهد بزرگ شود و به اصطلاح نیروی جدیدی در میان نیروهای کمونیسم کارگری است و میخواهد به بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شود باید در این دعواهای بزرگ بعنوان مدعی، با برنامه و دخالتگر و راهگشا و سازمانده و نقشه مند ظاهر شود. برای پیشروی این جنبش برنامه و نقشه عمل داشته باشد. اگر نگاهی به جنبش سرنگونی بیندازید شاهد یک نوع “ایستایی” و “سردرگمی” هستید. مردم دارند مبارزه میکنند. کارگر دارد مبارزه میکند. معلم دارد مبارزه میکند. جوانان دارند میجنگند. زنان دارند میجنگند با جمهوری اسلامی و جموری اسلامی با اسلحه و دستگاه سرکوب و نقابش در مقابل این جامعه به جنگ پرداخته است. اما مردم هنوز نتوانسته اند نیرویی را ببیند یا پیدا کنند یا انتخاب کنند که در سیمایش نیروی رهبری کننده اعترضات جامعه را مشاهده کنند. مردم مترصد فرصتند. مقاومت میکنند. اما تعرض جدی نمیکنند. برای تعرض نیازمند نیروی رهبری کننده و هدایت کننده هستند. ملزومه پیشروی حضور و نقش نیروی رهبری کننده است. نیرویی که مورد انتخاب مردم قرار میگیرد. نیرویی که مردم در سیمای آن توان سازماندهی برای بر اندازی را مشاهده میکنند. حضور، دسترسی و روی آوری به آن نیرو شرط جلو رفتن و تعرض مردم برای سرنگونی رژیم اسلامی است. ما باید بتوانیم در باره این معضل راه حل اصولی داشته باشیم. چهره های ما باید بتوانند راهگشا باشند. حزب ما باید بتواند چنین سازمان رهبری کننده ای را ایجاد کند. به نظرم ظرفیتی که امروز در حزب ما جمع شده است نطفه اولیه مناسبی برای انجام این کار است. یک فرق ما با حزب کمونیست کارگری این است که این مساله و معضل جنبش سرنگونی را می بینیم. برایش برنامه ریزی خواهیم کرد و به دنبال پاسخش هستیم. اما آن گرایشی که این معضل را نمی بیند مسلما برایش راه حلی هم نخواهد داشت. چنین نیرویی ممکن است حاشیه ای شود و در حاشیه حوادٽ قرار گیرد. ظرف اعتراض کارگر سوسیالیست و مردم برابری طلب نشود. و آن نیرویی که اتفاقا این نیازها را می بیند و برای پاسخگویی به آن برنامه کمونیستی دارد، میتواند راهگشا شود، بزرگ میشود. اجتماعی میشود. این مکانیسم مرتبط شدن با تحولات بزرگ جامعه است. یک نیروی رو به جلو، مرتبط با جامعه، با چنگ زدن به تحولات و پاسخگویی به نیازهای مبارزاتی به جلو سوق پیدا میکند. آن نیرویی که به کم رضایت نمیدهد. کم توقع نیست. از وضع موجود ناراضی است. رادیکال است. میخواهد تغييرات عمیق در زندگی و جامعه ایجاد کند، میتواند در صورت پاسخگویی رشد کند و بزرگ شود.  وبه این اعتبار میتواند از یک حزب کوچک به یک حزب بزرگ اجتماعی تغییر کند. ما زمانی میتوانیم به جلو برویم که چنین چشم اندازی را در مقابلمان قرار دهیم. کار ساده ای نیست. ما زیر فشار تبلیغاتی حتی نیروهای خود درون جنبش کمونیسم کارگری قرار خواهیم گرفت. نمونه هایش را تاکنون دیده ایم. جدل آنلاین نمونه ای از این تبلیغات مسموم است. اما ما همانطور که تاکنون با قدرت از پرداختن به مسائل حاشیه ای اجتناب کردیم و تلاش کرده ایم که تمرکز اصلی خودمان را روی مسائل اصلی و گرهی صرف کنیم، این دوره هم با قطع کردن بند ناف خودمان با گذشته و رو به آینده نگریستن و رفتن به زمین دعواهای بزرگ است که میتوانیم برویم جلو.  ببینید حزب کمونیست کارگری ظاهرا لازم نمی بیند که با نیروی بورژازی در اپوزیسیون بجنگد چرا که از قرار پیروزی را محتوم و در دامن خود می داند. در حالیکه هنوز جنگ اصلی خودشان را انجام نداده اند. اما ما باید وارد این زمین دعوا بشویم. سرنوشت تحولات جامعه در این میدان تعیین میشود. و فقط وارد این جدالها شدن و نه مشغول شدن به گذشته خود است که میتواند راه ما به جلو را هموار کند. ما نمیتوانیم و نباید به گذشته خود مشغول شویم. باید این بند ناف را قطع کرد و به جلو نگاه کرد و حرکت کرد. در این زمین میتوانیم توجه ها را به خودمان جلب کنیم. هر چند که حزب کوچکتری در حال حاضر باشیم در صورت تمرکز قوا، در صورت پاسخگویی به مسائل اساسی جامعه، در صورت ایجاد حزبی که از ابتدا مبلغ و مروج و سازمانده است، به جلو میرویم. من تردیدی ندارم. ما اگر بتوانیم در این زمین با قدرت و تمرکز و درایت عمل کنیم میتوانیم به بستر اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شویم.  رفقا اما ما مدت زمان طولانی ای در اختیار نداریم که خودمان را آماده کنیم. تحولات سیاسی در جامعه شتاب بالایی به خود گرفته است. باید آماده شد. بسرعت هم باید آماده شد. جامعه منتظر ما نخواهد شد. منتظر نخواهد شد تا ما آمادگی های لازم را ایجاد کنیم. تغییر وتحولات به جلو میروند. نتیجتا تمام این ملزومات را باید با سرعت بسیاری ایجاد کنیم. ما باید کارهای زیادی در فرصت کمی انجام دهیم. باید الگوهای معینی بدست از پیشروی و کار ارائه دهیم. باید کاری کنیم که فعالین جنبش ما بگویند که حق با اینهاست. اینها پاسخ را دارند. اینها راه را میشناسند. باید به اینها پیوست. این راه عملی است. این روشها ممکن است. و باید الگوهای مورد نظر اینها را تبدیل به اقدام بزرگ اجتماعی کرد.  رفقا ما این چشم انداز را در مقابل خودمان داریم. این دید و بصیرت را داریم. این خوش فکری را داریم که کمونیسم کارگری را به این سو هدایت کنیم. بعد از ضایعه های بزرگی که چه بعد از مرگ منصور حکمت و چه بعد از انشعاب در صفوف حزب کمونیست کارگری ایجاد شد٬ ما میتوانیم یک تغییر و تحول مٽبت در جنبش کمونیسم کارگری باشیم. و صفی را ایجاد کنیم که امید به کمونیسم کارگری برای پاسخ دادن به آرمان دیرینه جامعه را افزایش دهد و به مردمی که میگویند کمونیسم کارگری حرف ماست، نیاز ماست، یک راه حل عملی برای به جلو رفتن ارائه کنیم. ما باید این خط مشی را پراتیک کنیم. این وظیفه پیشاروی ماست. روی دوش همه کادرهایی است که در این حزب جمع شده اند و باید جمع شوند. فراخوان من به جامعه این است که به این حزب بپیوندید. با پرچم کمونیستی منصور حکمت میشود راه و ملزومات پیشروی کمونیسم و کارگر و آزادی را تامین کرد.

 سخنرانى در کنفرانس اول حزب اتحاد کمونيسم کارگرى

   رفقا من ميخواهم صحبتم را با اين نکته شروع کنم که ما روز بيست و يکم مه با امضاى ده نفر از اعضاى کميته مرکزى و مشاورين کميته مرکزى حزب کمونيست کارگرى٬ حزبى را اعلام کرديم که تا همين حالا سرو صداى زيادى بپا کرده است. اتفاق مهمى بود چون در حزب سياسى مهمى در اپوزسيون ايران اين مسئله رخ ميداد و آدمهائى که اين کار را کردند به هر حال آدمهاى ناشناخته اى نبودند. ولى اين حزب را ما امروز در اين سالن بنيان ميگذاريم همراه کادرهائى که در اين کنفرانس حضور دارند٬ همراه با کادرهائى که در ايندوره در ايران با ما بودند و تلاش کردند و همراه باکادرهائى که فردا به ما ملحق ميشوند. من ميخواهم روى اين تاکيد کنم که اين حزب حزب کادرهاى کمونيستى است که ميخواهند سوسياليسم را در ايران بياورند٬ براى اين ميجنگند و پرچم کمونيستى منصور حکمت را بلند کردند. اين حزب پيشکسوت ندارد٬ پسکسوت ندارد٬ بنيانگذارش تمام کسانى اند که به قول نادر پرچم مانيفست کمونيست و يک دنياى بهتر را در دست دارند. از روز اول با آن بودند يا فردا ملحق ميشوند. به نظر من اين بايد يک خط مهم ما باشد که در تقابل با اين سوال که اين حزب کيست و چه کسانى بنيانش گذاشتند٬ بگوئيم اين حزب من است٬ حزب تو است٬ حزب کمونيستهاست٬ حزب طبقه کارگر است٬ حزب سوسياليسم است٬ حزب کمونيستها و مارکسيستهائى است که همين امروز ميخواهند دنيا را تغيير دهند. از اين نظر به خودمان و همه شما و به رفقائى که نتوانستند حضور يابند٬ به رفقائى که در دوره فراکسيون همراه ما بودند٬ به رفقايمان در ايران٬ به رفقائى که در آينده ملحق ميشوند٬ به رفقائى که در همين دو سه روزه به حزب پيوستند٬ و شورانگيز است اين قضيه که عنوان ميکنند با افتخار به شما ميپيونديم و به وجودتان افتخار ميکنيم٬ به همه من تشکيل حزب را تبريک ميگم و بايد همراه هم جلو برويم.  

ما چه تفاوتى داريم؟ اين سوالى است که از ما ميپرسند. دو حزب ديگر به  نام کمون

يسم کارگرى هستند. اشتراک زياد داريم٬ تفاوتمان کدام است؟ برنامه مان يکى است. عمدتا از يک سنت اجتماعى و طبقاتى مى آئيم٬ يک تاريخ داريم٬ جدلهاى مشابهى را پشت سر گذاشتيم٬ اما تفاوتمان چيست؟ به نظر من تفاوت ما دو رکن دارد؛ يک نکته اينست که منصور حکمت در ايندوره رفت تو سايه. من با تمام اعتقاد و قدرت اينرا ميگم که منصور حکمت طى اين سالها رفت تو سايه. لااقل تابلويش نگاه داشته شد منتها تئوريهايش٬ پراتيکش٬ حرفش نيامد پرچم بشه. بخاطر اينکه من فکر ميکنم منصور حکمت آتش است و اگر هر جا ببريش آتش بپا ميکند٬ و هرجا اتخاد شود خصلت تحول کننده دارد. اولين تفاوت اين حزب اينست که پرچم منصور حکمت را بلند ميکند. پرچم کمونيسم منصور حکمت را بلند ميکند و اساسا ميگويد هويت ام اينست. و اين خيلى مهم است. ممکن است خيلى ها طرفدار منصور حکمت باشند اما اين حزب ميگويد که هويت حزبى ام اينست؛ هويت ما مارکس و منصور حکمت است و در بيانيه مان هم اعلام کرديم. و اين مهمترين تفاوت بيانيه ما با بقيه است و به همين اعتبار تفاوت ما اينست که در نقد تمام عيار چپ راديکال در تمام سطوح داريم حرف ميزنيم. بنظر من گرايش چپ راديکال در دو حزب موجود قوى است. چه در سياستهائى که حاکم شده و چه در سياستهائى که رسما هنوز حاکم نشده است. چه در مناسبات حزبى که امروز هست و چه در صحبتهائى که هنوز نشده است. چه در راه و روش و تاکتيکى که بدست ميدهند و يا برخوردى که با همديگر و با ما دارند. چه حتى در سوالهائى که ممکن است در آينده در مقابل شان قرار ميگيرد٬ نوع سياستى که اتخاذ ميکنند از چپ راديکال متاثر است. و اين موضوع به اين معنى نيست که گويا آدمهائى معينى هستند که حب معينى را قورت دادند. اين سنت از انقلابى در آمد که بستر اصلى آن چپ راديکال بوده است. بستر اصلى آن سوسياليسم مارکسى نبوده است و اگر برگرديد و به تاريخ ما نگاه کنيد و از اتحاد مبارزان کمونيست تا امروز٬ بويژه دوره حزب کمونيست ايران٬ در هر قدمى ناچار بوديم چپ سنتى و چپ راديکال را نقد کنيم و يک سنگر کمونيسم مارکسيستى را حداقل در سطح تئوريک تثبيت کنيم. امروز وقتى نگاه ميکنيد ما هنوز آن حزب سياسى مارکسيستى را که منصور حکمت در کنگره سوم گفت شش هفت ماه فرصت داريم بسازيم٬ هنوز نساختيم و بايد بسازيمش.

يک تفاوت اساسى ما اينست که از روز اول طورى کار کنيم و شروع کنيم که با تمام آن ميراث يکبار براى هميشه خداحافظى کنيم و کنار بگذاريم. حزب سياسى باز و مدرن بسازيم که آدمها در آن راحت اند٬ حرفشان را ميزنند٬ انتقاد ميکنند٬ بحث شان را مطرح ميکنند٬ اعتماد بنفس دارند٬ شورشى اند٬ علنى اند٬ مينويسند٬ مبلع اند٬ مروج اند٬ کمونيست پراتيسين اند٬ و همه جا ميروند. ترکيب کادرى که ما امروز داريم شروع خوبى براى برداشتن اين گام است. ميتوانيم ايندوره جديد را اينطور شروع کنيم که اجتناب کنيم از يک قالب و ورژن کوچکتر از حزب کمونيست کارگرى. بايد يک پديده جديد و مدرن و شاد بسازيم که هر کسى بياد توش و بگويد اين است. و بنظر من هر کداممان متعهد شويم٬ منظورم تعهد اخلاقى نيست٬ بلکه از زاويه پراتيکى منظورم است٬ که اگر يک ناظر بيرونى ما را نگته ميکند بگويد اينها متفاوت اند٬ اينها متفاوت اند٬ اينها در حرف متفاوت اند٬ اينها در رفتار اجتماعى متفاوت اند٬ اينها روى سوالاتى که انگشت ميگذارند متفاوت اند٬ اينها در رفتار و برخورد تشکيلاتى متفاوت اند٬ اينها واقعا برابرى طلب اند٬ اينها واقعا فخر نميفروشند٬ اينها واقعا مناسبات کهنه پادشاهى و سنتهاى کهنه حزب توده و جبهه ملى و احزاب چپ راديکال را به ارث نبردند. اينها وقتى دارند انتقاد ميکنند فقط به بغل دستى شان انتقاد نميکنند٬ پراتيک شان نشان ميدهد که يک جريان انتقادى اند.

به نظر من اين دو رکن اصلى ميتواند ما را به بستر اصلى کمونيسم کارگرى تبديل کند. من شخصا خودم نه عاشق حزب سازى ام و نه عاشق فراکسيون سازى. ديروز هم در مصاحبه با راديو سپهر در همين شهر گفتم که من خوشحال نيستم از حزب کمونيست کارگرى جدا شدم. من حزب کمونيست کارگرى را پاره تن خودم ميدانستم و هنوز هم از دستاوردهايش دفاع ميکنم. چون به سهم خودم در آن سهيم بودم. اين تصميم سختى بود که ما گرفتيم و کارى که انجام داديم به اين خاطر نبود که سازمان و يا محفل و يا حزبى بسازيم که هست٬ بخواهيم که باشيم. ما ميخواهيم پديده اى را بسازيم که جواب بدهد. شما وقتى نقد داريد به يک پديده داريد ميگوئيد که اين کافى نيست٬ بايد کنار گذاشت و بايد در ارتفاع بلند ترى قرار گرفت. اگر ما ميگوئيم اين کافى نيست٬ ما بايد در جائى قرار بگيريم که نه فقط بزعم خودمان بلکه بزعم کل جامعه٬ بگويند اينها جريان اصلى کمونيسم کارگرى هستند. اينها خط مارکسيستى کمونيسم منصور حکمت را نمايندگى ميکنند. بقيه هم حرفهاى درستى ميزنند٬ آنها هم سياستهاى درستى دارند٬ منتها اينها دارند حرف اصلى را ميزنند. چرا؟ چون اينها جريانى هستند که در جنبش کارگرى راديکالها را جمع کردند٬ اينها سوسياليستهاى جنبش کارگرى و محافل کارگرى را دور خود جمع کردند٬ اينها جريانى اند که دانشگاهها را دور خود دارند٬ اينها جريانى اند که مهمترين سياستها را در جنبش آزادى زن اتخاذ ميکنند٬ اينها حزب باز سياسى مارکسيستى و مدرن را درست کردند٬ اين ها حزب نسل جديداند. ما بايد با الگوهائى براى همه شناخته شويم و هر کسى که ميگويد اين حزب چه ميگويد و تفاوتش چيست٬ بگويند که اين حزب اينها است. و اين ميشود شروع جديد براى ما. اين ميشود دوره جديد براى ما. اين يعنى کمونيسم کارگرى آپ ديت شده در قرن بيست و يکم در متن تحولات سياسى ايران٬ با يک نسل جديد و با يک انتقاد دوره اى و طولانى در تاريخ اين حزب٬ و کارى که ما شروع کرديم.

اين شروع جديد بايد به اين ختم شود. بنظر من هر افقى کمتر از اين نسخه شکست است. ما بايد دسته جمعى برويم که به آن حزب بزرگ انقلاب کارگرى در ايران تبديل شويم. اگر بعد مدتى به اين پديده تبديل نشويم٬ شخصا فکر ميکنيم بايد فکر ديگرى کرد. ما بايد دوره اى به خود وقت بدهيم و چهارچوبهاى اصلى حزب را بسازيم. شرايط بقول يکى از رفقا اجازه دادن فرصت طولانى را نميدهد٬ اما اگر نتوانيم اينکار را بکنيم پروژه ما با شکست مواجه ميشود. من شخصا اينطور فکر ميکنم. و همينطور فکر  ميکنم که اين کنفرانس و همه ما که اين دوره جنگيديم٬ نقد کرديم٬ و امروز اينجا هستيم٬ با اين توقع آمديم و امروز در شروعمان با همين توقع سراغ وظايفمان برويم. ما ميتوانيم اينکار را بکنيم. ما ميتوانيم آن حزب مارکسيستى را بسازيم و از سنتهاى چپ راديکال تماما جدا شويم و هم هويت کمونيستى منصور حکمت را بر تارک سياست ايران بکوبيم٬ هم اين جنبش را در ايران متحد کنيم٬ و هم اين سياستها را در صحنه واقعى پراتيک کنيم. ما بايد اين پرچم را که ميخواهند “از آن عبور کنند”٬ در سايه قرارش بدهند٬ دربياريم و دست بگيريم. در بحثى به يکى از دوستان ميگفتم که اين بحث عبور را من اينطور ميبينم که اگر شما خاکش هم بکنيد٬ من با چنگ و دندان از قبر درميارم و نميگذارم. به نظر من بايد اين هويت را برد بالا و اين مجموعه ميتواند ما را جلو ببرد و ما را پيروز کند.

يک تفاوت اساسى ديگر ما با اين دو حزب موجود اينست که – رفقا هم اشاره کردند- ما داريم به منافع کل جنبش کمونيسم کارگرى نگاه ميکنيم. اين جنبه در احزاب ديگر کمرنگ شده است. با لااقل نگاه نميکنند به اين موضوع حال با هر توجيه سياسى تئوريک که دارند. اين موضوع از جانب ما دو وجه دارد؛ يک وجه انترناسيوناليسم ماست٬ هويت ماست. منفعت ما منفعت جنبش مان است. منفعت شخصى و منفعت حزبى جدا از جنبش نداريم. منافع جنبش ما به هر منفعت حزبى ارجحيت دارد. منافع جنبش سياسى ما در تقابل با راست و در جدال راست و چپ جامعه ارجحيت دارد. اگر غير از اين باشد ما دچار سکتاريسم ميشويم٬ دچار فرقه گرائى و خود بينى ميشويم٬ دچار همان از خود متشکرى و از خود تعريف کنى چپ راديکال ميشويم. به ادبياتى سوق پيدا ميکنيم که امروز بخشا شاهديم و ميبنيم. ۱۶ نفر جائى جمع ميشوند و مينويسند “تعداد زيادى در فلان جا جمع شدند”. در خودش نميبيند که چرا هنوز

نميتوانم صد هزار نفر از طبقه کارگر را با خط و پرچم و فراخوان و شعار کمونيستى من به ميدان بياورم. و چرا اپوزيسيون از من نميترسد و هر کسى که ميخواهد از چيزى تبرى بجويد به ما فحش دهد. اينطور خود را نگاه نميکند و از گرفتن قدرت سياسى هم حرف ميزند. اگر اينطور کار کنيد٬ قدرت سياسى که سهل است يک آبادى را هم نميتوانيد بگيريد.

در نتيجه ما بايد منافع اين جنبش را جلويمان قرار دهيم و اينطور کار کنيم. در پراتيک واقعى مان اينطور باشيم. ما بايد اين ديوارهاى نفرت را ويران کنيم. ما به اتحاد بخش سازمانى که بجاى خود٬ به نيروى جنبش مان که پراکنده شده است جواب دهيم. يکى از پيامهائى که من اينروزها از رفيقى از کمونيستهاى کارگرى در عراق دريافت کردم جمله جالبى دارد٬ ميگويد من اميدم به شماست. بخاطر اينکه اين جامعه پر از کمونيستهاى کارگرى طرفدار منصور حکمت است که عضو احزاب موجود

نيستند. حزب ندارن و هيچکدام از اين احزاب را قبول ندارند. شما ميتوانيد متحد کنيد. من زنده شدم. بيائيد فراخوان و بيانيه صادر کنيد به کمونيستها در کردستان عراق که متحزب و متشکل شوند. (کف زدن حضار) در ايران همين حرف را به ما زدند٬ در دانشگاهها همين برخورد را با ما کردند٬ رفقائى در جنبش کارگرى اين توقع را مطرح کردند٬ رفقائى که درجه اى با حزب فاصله داشتند اين حرف را زدند. بنظر من اين مهمترين ويژگى ماست. نه فقط در سطح احزاب موجود بلکه در سطح ماکرو جنبش مان. به اين اعتبار ما ادبياتمان فرق ميکند. ما رابطه مان فرق ميکند. ما زخم خورديم٬ اذيتمان کردند٬ اما نفرت پراکنى نکرديم. بنابراين بايد همه بدانند و امروز هم اعلام ميکنيم که اين خصوصيت کادرهاى اين جنبش است؛ ما حزب نفرت عليه هيچ کمونيست و هيچ سوسياليست و هيچ کارگر مبارزى و هر کسى که ميخواهد سنگى روى سنگ بگذارد٬ نيستيم. ما حزب اتحاديم. ما عليه کسانى که عليه ما رفتار درخور شان و در خور شان کمونيسم کارگرى نکردند را تکرار نميکنيم. ادبيات ما مملو از اينها نخواهد بود. ادبيات ما بايد يک ادبيات مستدل٬ مغزدار٬ روشن٬ اقناعى٬ و بسيج کننده باشد. در عين حال بايد حرف روشن سياسى بزنيم و جواب مسائل را بدهيم و کل عقايدمان را به جامعه ببريم. طورى که دو ماه ديگر اگر کسى بخواهد عکسى از ما بگيرد٬ حتى بورژوازى و دشمن مان اگر بخواهد اينکار را بکند٬ بگويند اينها حزبى هستند با اين مشخصات. نه بگويند حزب متين و پخى هستند٬ بگويند حزبى اند انقلابى و سازش ناپذير و مارکسيست و کمونيست اند اما بگويند يک حزب متين سياسى و زمينى اند. احترام انسان که ميگويند برايشان شعار نيست که آن بالا نوشتند٬ هويت شان است و ميشود به اينها اعتماد کرد. ممکن است تئوريمان را نخوانند. ولى خيلى ها هستند که ميگويند من فلانى را ميبينم و اعتماد ميکنم و با اينها ميروم. به نظر من بايد هر کدام از ما منشا اعتماد باشيم در جامعه. هر کدام از ما طورى باشيم که در جامعه بگويند اگر فلانى هر سمتى رفت من دنبالش ميرم. اين مکانيزم اعتماد توده اى است. ممکن است عده اى تئوريمان را بخوانند و دقيق شوند که تا چه حد به مارکس و منصور حکمت نزديک هستيم. اينها دو درصد بيشتر نيستند. نود و هشت درصد جامعه اينگونه به احزاب سياسى اتکا نميکنند. و ما ميخواهيم حزب سياسى تمام عيار بسازيم. نميخواهيم حزب ايدئولوژيک و فرقه اى بسازيم. ميخواهيم يک حزب سياسى بسازيم که باز است٬ آزاد است٬ راحت است٬ متکى است به پرنسيپهايش. نبايد اين به يک شعار تبديل شود بلکه بايد در هر قدم حرکت ما٬ در رهبرى و اعمال رهبريمان٬ در سياستهايمان اين ديده شود. من شخصا خوشبينم و از همه کسانى که در کنفرانس ما نيستند دعوت ميکنم که بيايند و اين پرچم کمونيستى و مارکسيستى منصور حکمت را بلند کنند٬ به اين حزب ملحق شوند. بريم براى پيروزى و در فرصتى که داريم تلاشمان را بکنيم.

جنبش ما زخم خورده رفقا. مثل لشکرى هستيم که در يک جنگ معين جانباخته داديم٬ زخمى داديم٬ جائى عقبمان راندند٬ اما مجبوريم بلند شويم و پانسمان کنيم و راه برويم. يک دوره جديدى شروع شده است. بنظر من ما بايد دستمان را در دست همديگر بگذاريم. اعتمادمان را به همديگر بالا ببريم.٬ با تمام سلامت فکرى و اصولمان با همديگر رفتار کنيم. بريم با اعتماد بنفس بقيه را بياريم و بريم براى پيروزى. اين چشم اندازى است که بايد داشته باشيم. من يکبار ديگر تشکيل حزب اتحاد کمونيسم کارگرى را به شما٬ به رفقاى عزيزى که اينجا نيستند  به رفقائى که بعدا ميپيوندند٬ و به جنبش سوسياليستى در ايران تبريک ميگم.

 زنده باد حزب!

 ***       

 سخنرانی افتتاحیه کنفرانس اول حزب اتحاد کمونیسم کارگری  

ازاین فرصت استفاده میکنم و تشکیل حزب اتحاد کمونیسم کارگری را به همه تبریک میگویم. علی جوادی گفت که یک احساس دوگانه دارد. من اینطور نیستم. من دو سه هفته پیش این احساس را داشتم. اما الان یک احساس هیجان و شادی دارم برای کار و حرکت به جلو. روشن است که ترک یک موجودی که همیشه برایت عزیز بوده کار سختی است و حزب کمونیست کارگری برای همه ما موجود بسیار عزیزی بوده است، از زمان تشکیل اش و در تمام افت و خیزهایش.

برای من کنگره 3 اوج تمام خصلت های برجسته حزب کمونیست کارگری است: انقلابیگری، زنده بودن، دینامیسم، افق روشن داشتن و بالاخره این خصلت که همیشه پای این حزب روی زمین بوده است. در عین بلند پروازی همیشگی، حزب منصور حکمت هیچگاه خیالباف نشد. کنگره 3 برای من اوج این حزب است. و بویژه سخنرانی “اوضاع سیاسی و موقعیت ویژه حزب کمونیست کارگری” که الان دیدیم، چکیده این خصائص است. برای من این سخنرانی بسیار الهام بخش است. بیاد ندارم که چند بار این سخنرانی را شنیده ام، ولی هر بار که به ویدئوی آن نگاه میکنم، برایم تازه و الهام بخش است. و این ویژگی منصور حکمت است.

بنظرم بی دلیل نبود که بمن گفت این سخنرانی وصیت اش به حزب است. منصور حکمت دقیقا میدانست که با این سخنرانی چکار میکند. بنظرم در اینجا داشت یک ارتشی را آماده و بسیج میکرد، یک ارتش آگاه و نه مطیع که کورکورانه دنباله روی میکند. نادر (منصور حکمت) در آنجا داشت یک ارتش آگاه را برای انجام یک کار بسیار دشوار آماده میکرد، داشت حزب و نه فقط حزب، بلکه جنبش کمونیسم کارگری را برای این کار آماده میکرد. اگر توجه داشته باشید نادر در اینجا فقط با حزب صحبت نمیکند، بارها از جنبش کمونیسم کارگری صحبت میکند. و بنظر من این کلیدی است. دیدن جنبش و نه فقط حزب کلیدی است، برای اینکه ما بیک فرقه بدل نشویم و اجازه ندهیم که این جنگ فرقه ای بیش از این ادامه یابد. این جنگ فرقه ای که بعد از انشعاب سال 2004 میان دو حزب شروع شد و اکنون از جانب هر دو حزب نسبت به ما شکل گرفته است. ما نباید اجازه دهیم که این جنگ فرقه ای بیش از این ادامه یابد.

نادر میگفت این یک جنبش وسیع است و حتی اگر این حزب از بین برود، در ایران آن را خواهند ساخت. و من هنوز به این حرف اعتقاد دارم. فکر میکنم حتی اگر این سه حزب به دلیلی از بین بروند، فرضا در اروپا یک سونامی بیاید و تمام مرکزیت این سه حزب را از بین ببرد، حزب جدیدی بر مبنای خط منصور حکمت و کمونیسم منصور حکمت در ایران ساخته خواهد شد. برای اینکه جامعه به چپ نیاز دارد، جامعه چپ خود را حفظ میکند. و چپ الان در ایران یعنی کمونیسم کارگری.

ما در این چند ساله اشتباهات زیادی کردیم ولی علیرغم اینها من فکر میکنم که میتوانیم به پیش برویم. یادم است در کنگره 3 بعد از این سخنرانی، یکی از رفقا به نادر گفت، چرا گفتی که ما خدای لگد کردن دست و پای همدیگریم، چرا گفتی که ما خدای فرصت از دست دادن ایم، چرا از ضعف های حزب گفتی، این سخنرانی علنی است. و متاسفانه الان “چرا ضعف هایمان را گفتی شده خصلت دو حزب موجود.” نقد کردن از خود، بخصوص بطور علنی در این احزاب کفر است، مورد شماتت قرار میگیرد. در حضور مردم باید از خودمان فقط تعریف کنیم، این سیاست حاکم بر این احزاب است. در پلنوم 27 بما گفته شد که نقد مجاز است ولی انکار خیر و شما دارید حزب را منکر میشوید. (بالاخره همیشه میشود عبارات دهان پرکن برای موجه جلوه دادن خود پیدا کرد!)

حزب اتحاد کمونیسم کارگری از این سیاست پیروی نمیکند. ما این جوهر مارکسیسم و حکمتیسم را با قاطعیت دنبال خواهیم کرد. نقد روش ما است. ما دیدیم که چگونه پس از مرگ منصور حکمت دست و پای یکدیگر را لگد کردیم، چگونه اشتباه کردیم و چگونه در این پنج سال در مهمترین دوران حیات کمونیسم کارگری و تاریخ سیاسی جامعه ما فرصت ها را از دست دادیم. و همه ما مقصریم! اما خوشبختانه در همین صفوف عده ای پیدا شدند که متوجه این اشتباهات شدند و گفتند جلوی ضرر را هر جا که بگیرید منفعت است. گفتند که بیایید این اشتباهات را جبران کنیم. بیاییم یک دنده عقب بگیریم به کنگره 3 و پلنوم 14 و از آنجا دوباره بسازیم. البته با در نظر گرفتن تمام تحولات و تغییراتی که در این مدت بوقوع پیوسته است. (باید این تاکید را کرد، وگرنه دوباره فریادهای در منصور حکمت منجمد شدید به هوا خواهد رفت.)

بنظر من انتخاب این سخنرانی برای اولین کنفرانس حزب اتحاد کمونیسم کارگری بسیار بجا بود. برای اینکه یکبار دیگر به خودمان یادآوری کنیم که کجا ایستاده ایم و متعلق به چه جنبشی هستیم، به چه رگه و تیره ای تعلق داریم و چه توقعی باید از خود مان داشته باشیم. من آن احساس دوگانه را در هنگام نوشتن دو بیانیه جدایی و اعلام موجودیت داشتم. زمان نگارش بیانیه جدایی درد عمیقی قلبم را گرفته بود. هیچگاه تصور نمیکردم که یک روز ممکن است حزب کمونیست کارگری را ترک کنم. اما بلافاصله هنگام نگارش بیانیه اعلام موجودیت حزب اتحاد کمونیسم کارگری آن احساس هیجان و دینامیسم در من بیدار شد. بقول منصور حکمت ما بدون مقاومت تسلیم نمیشویم. ما دیدیم که کمونیسم منصور حکمت، سنت های حزبیت حکمتی، آن انسانیت، انصاف و عدالتی که مشخصه کمونیسم منصور حکمت است، دارد از بین میرود و تلاش کردیم تا آن را حفظ کنیم. ایجاد حزب اتحاد کمونیسم کارگری چنین تلاشی است. به این خاطر که جامعه به این حرکت و تلاش نیازمند است، جنبش ما به این تلاش نیاز دارد و ما خود بعنوان کادرهای قدیمی این خط و جنبش به این حرکت نیاز داریم.

برای خود ما، زمانی که اختلافات درون حزب کمونیست کارگری اشکال کنکرت تری بخود گرفت، بلافاصله ضرورت اتحاد صفوف کمونیسم کارگری به این شکل مطرح شد. در گیر و دار یک روندی که روز به روز بی حاصلی اش را به ما نشان میداد، این ضرورت برای ما فرموله شد. در این روند ما یک به یک به راه حل هایی رسیدیم. چه زمانی که طرح آلترناتیو آرایش رهبری را مطرح کردیم و چه زمانی که در مقابل سیاست های نادرست ایستادیم.

ما باید همیشه بخاطر بسپاریم که یکی از خصوصیت های پایه ای کمونیسم کارگری توده ای کردن رادیکالیسم است. هرگاه ما این خصلت را از خاطر ببریم، یک وجه مهم کمونیسم حکمتی را کنار گذاشته ایم. این اصل ما بوده است و این یک حقیقت انکار ناپذیر است که با یک ذره اصلاحات و یک وجب پیشرفت جامعه آرام نمیگیرد، باید تمام رادیکالیسم کمونیسم کارگری به میدان بیاید تا سعادت و خوشبختی و رفاه برای مردم تامین شود. اما بنظر من هر دو حزب موجود دارند رادیکالیسم کمونیسم کارگری را رقیق میکنند. نمونه های آن زیاد است. از وقایع آذربایجان بگیرید، از جنگ لبنان، فلسطین و جنبش اسلام سیاسی، نهاد اکس مسلم، اینها فقط چند نمونه است. اینها نمیتوانند هم رادیکالیسم خود را حفظ کنند و هم نیرو بگیرند. ما و کل جنبش کمونیسم کارگری باید بر این خصلت همواره تاکید و پافشاری داشته باشیم. هر میزان از رادیکالیسم و اصولگری مان را کنار بگذاریم امکان پیروزی مان را از دست میدهیم. ممکن است یک زمانی یک نیرویی هم بیاید و باسم کمونیسم کارگری قدرت بگیرد (هر چیزی ممکن است) اما این آن کمونیسم کارگری ای که قرار است سعادت،  رفاه، خوشبختی، آزادی و برابری برای مردم بیاورد، نیست.

جایگاه حزب ما برای ما اکنون کاملا روشن است. ما از یک نقد معین آغاز کردیم، یک پرچم معین را بلند کردیم، برای احیای سنن و روش های معینی به حرکت آمدیم و در این روند دریافتیم که اتحاد کمونیسم کارگری یک ضرورت مهم این دوره و از ملزومات پیروزی کمونیسم کارگری است. و اکنون هر کس که بیانیه ها و مباحث ما  را مطالعه کند، به روشنی می بیند که ما یک فرقه نیستیم و قصد براه انداختن و درگیر شدن در جنگ فرقه ای و ایدئولوژیک هم نداریم. ما میخواهیم یک حزب سیاسی بسازیم، یک حزب سیاسی که گرایشات متفاوت کمونیسم کارگری میتوانند در آن فعالیت کنند. یک حزب سیاسی که خود را متعلق به یک جنبش معین تحت نام کمونیسم کارگری میداند.

بنظر من کمونیسم کارگری یک مقوله پا در هوایی نیست که نمیتوان آن را تعریف کرد. بنظرم میتوانیم مختصات پایه ای آن را تعریف کنیم. و اگر جریانی با این مختصات خود را متعلق به این جنبش میداند، آنگاه به این جنبش متعلق است. مهم نیست که من تا چه میزان با آن توافق دارم. ما همگی، که به نسل های مختلفی هم تعلق داریم، بعضی 5- 6 سال است به مبارزه کمونیستی پیوسته اند، بعضی 30 سال و عده ای نیز، بقول نادر از انقلاب مشروطه مشغول مبارزه اند، وقتی این جدال های میان حزبی و درون حزبی را فراموش میکنیم و نفس مبارزه برای آزادی و برابری برای مان برجسته میشود، لحظه ای که هدف و مبارزه برای مان بیک معنا آبستره تر مطرح میشود، همه مان به یک هدف می اندیشیم، ساختن یک دنیای بهتر. برای همین هدف است که زندگی مان را گذاشتیم، از خیلی چیزها گذشته ایم، لذت بردیم و درد کشیدیم، جدل و جدال کردیم، بی حرمتی شنیدیم، بعضی مان زندان و شکنجه کشیده اند، بعضی مان جنگ پارتیزانی کرده اند، بعضی مان عزیزانشان را از دست داده اند، بعضی آواره شده اند، بالاخره دست به نوع تلاشی زده ایم، و همه این تلاش ها برای ما در یک هدف خلاصه میشود، ساختن یک دنیای بهتر. برای ساختن یک دنیای بهتر ما باید تمام این جنبش را متحد کنیم. حزب کمونیست کارگری نمیتواند، حزب حکمتیست قادر نیست، ما هم به تنهایی نمیتوانیم. باید صفوف جنبش کمونیسم کارگری را متحد کنیم. این از ملزومات ساختن یک دنیای بهتر است. بقول منصور حکمت ما باندازه کافی بحث تئوریک کردیم، مارکسیسم را از زیر آوار بیرون کشیدیم، ما اکنون نباید وارد مباحث پیچیده ای در سطح کاپیتال و غیره بشویم. همه مختصات و مبانی این جنبش و راه رسیدن برای آن برای ما حاضر و آماده تبیین شده است. باید برویم و آن را پیروز کنیم. یک دنیای بهتر هدف ماست. بهمین سادگی.

بعضی اوقات فکر میکنم یک ناظر این تاریخ بما خواهد گفت آخر مگر شما دیوانه اید؟ بطور مثال خود من الان نزدیک 30 سال است که از یک سازمان به یک حزب دیگر رفته ام. ابتدا اتحاد مبارزان کمونیست، بعد حزب کمونیست ایران (در آن زمان هنوز جنبش چپ به این اندازه پیشروی نکرده بود و عملا زنان را به کنگره موسس راه ندادند و ما در کنار چادر کنگره موسس ماندیم) بعد حزب کمونیست کارگری و حالا هم حزب اتحاد کمونیسم کارگری. آخر چرا؟ چرا زندگیمان را این چنین صرف حزب سازی کرده ایم؟ وقتی کمی تامل میکنیم متوجه میشویم که تمام این تلاش ها به خاطر این است که یک عده انسان معین هستیم که به یک نسل، یک تاریخ و یک جنبش معینی تعلق داریم. بیک معنا سرآغاز این پویش و تلاش به انقلاب 1357 میرسد.

 یک انقلاب معینی شکل گرفت، جامعه ای را متحول کرد و یک خط معین کمونیستی، خط مارکسی متولد شد و بیک جنبشی شکل داد که امید و آرزوی ساختن یک دنیای بهتر را به شکلی ملموس و تحقق یافتنی درآورد، دنیایی که در آن دیگر انسان ها مجبور نیستند هر روز از نو نیروی کارشان را بفروشند، مجبور نیستند بروند در میدان ونک و آزادی در انتظار خریدار بنشینند. انسان ها از این اجبار رها شده اند. به همین سادگی و در عین حال پیچیدگی. این خط، این رگه، این جنبش این امکان را بوجود آورد. ما به این نسل و رگه و جنبش تعلق داریم. به این خاطر است که این نسل این چنین سرسخت به تلاش و مبارزه ادامه میدهد. بند ناف نسل ما به سوسیالیسم، آزادی و برابری، گره خورده است. کمونیسم کارگری مارکس – حکمت ایده آرمان خواهی را در ما زنده نگاه داشته است. پیروزی کمونیسم و ساختن یک دنیای آزاد و برابر را برای ما دست یافتنی کرده است.

اگر این جوهر تلاش ماست، آنگاه باید هر گونه فرقه گرایی و جنگ فرقه ای را کنار بگذاریم و تمام نیروی خود را گرد آوریم و بر هدف مان متمرکز شویم. این تنها شرط پیروزی است. این رسالت بر دوش ما است که برویم و ملزومات اتحاد این جنبش را بوجود آوریم. و باید تاکید کنم که منظورم فقط اتحاد احزاب موجود نیست. صفوف جنبش کمونیسم کارگری بسیار از این احزاب فراتر میرود، تمام آن عناصر و محافلی که در جنبش کارگری و در جنبش های اجتماعی دیگر فعالند و یا خود را متعلق به این خط و جنبش میدانند و یا با آن احساس نزدیکی میکنند، همه اینها را باید متحد کرد. دست یافتن به این اتحاد آسان نیست. اما ضروری است.

راه دشوار است اما این حرکت ما در ایران با استقبال روبرو شده است. در همین چند روزی که از انتشار بیانیه اعلام موجودیت ما میگذرد، حزب ما با استقبال روبرو شده است. این امید بخش است.  بنظر میرسد که ا- بعلت ضروریات متفاوتی که شرایط مبارزه در درون جامعه تحمیل میکند و 2- دوری از مرکز اختلافات و درگیری های میان این احزاب شرایط درک ضرورت و مطلوبیت اتحاد برای جنبش درون جامعه فراهم تر است. جوهر حرکت ما را درک کرده اند و با آن احساس توافق میکنند. ممکن است ما تمام طرح را در دست نداشته باشیم، در جهاتی دچار اشتباه شده باشیم، مهم نیست. جهت و نفس حرکت مان درست، اصولی و مطابق با کمونیسم کارگری حکمت است. این اساسی است. طی راه خود را اصلاح میکنیم. در ارزیابی و نقد حرکت مان نقشه عمل مان را تدقیق میکنیم. مهم این است که در مسیر درستی حرکت میکنیم.

نوزده شماره برای یک دنیای بهتر گواه این حرکت است. من به این نشریه افتخار میکنم و واقعا از سیاوش دانشور برای تلاش و زحمتی که کشیده قدردانی میکنم. صفحات برای یک دنیای بهتر بیانگر تلاش ما در حرکت بسوی هدف و در مسیر درست است. علیرغم هر کم و کاستی تئوریک که در این مباحث ممکن است وجود داشته باشد، این ادبیات بیانگر این است که ما میخواهیم، انسانیت، اصولی گری، مدرنیسم، تمدن و الگویی از یک حزب سیاسی مدرن را که بر مبنای حزبیت حکمتی است، جا بیاندازیم. این خصلت را در مباحث ما و در روش ما تشخیص داده اند. بی اعتمادی هایی هنوز وجود دارد. طبیعی است. این جنبش ضربه خورده است. اعتماد ها آسیب دیده است. ما با ادامه همین روش و همین خط در چهارچوب حزب اتحاد کمونیسم کارگری قادر خواهیم شد اعتماد ها را بازسازی کنیم. خواهیم توانست بخش قابل توجهی از جنبش را بخود جلب کنیم. این باید یکی از اهداف بلافاصله ما باشد.

هیچیک از ما ادعا نمیکنیم منصور حکمت ایم. هیچیک از ما ادعا نمیکنیم که کمونیسم منصور حکمت را بسط داده ایم. هیچیک از ما مدعی نیستیم که به حکمتیسم درافزوده داشته ایم. اینها را قبول نداریم. اما یک چیز را میدانیم: عبور از منصور حکمت بمعنای شکست این جنبش است. با افتادن به دام خود فریبی که منصور حکمت مرد، اما حزب زنده او او را بسط داده است، شرایط پیروزی خود را دشوار تر میکنیم. تاکید بر منصور حکمت و حکمتیسم را انجماد در منصور حکمت نامیدن پله ای است بسمت دور شدن از حکمتیسم و به این اعتبار شکست جنبش مان. یکی از ملزومات حیاتی پیروزی تاکید و پا فشاری بر مارکس و حکمت است. حزب ما بر تئوری و نظریات مارکس و حکمت متکی است. ما باید یک حزب سیاسی مارکسیست بسازیم.

بنظر من ما از نظر برنامه ای، نظری، استراتژیک نیازی به درافزوده نداریم. راه مان روشن است. باید بتوانیم روش ها و تاکتیک هایمان را بر مبنای این نظریات تبیین کنیم. این همیشه نظر من بوده است. یک خاطره بگویم. بعد از پلنوم 16 که تزهایی راست در آن در مطرح شد، دفتر سیاسی مشغول بحث های کشافی شد. رفیق کورش مدرسی در جلسه دفترسیاسی گفت ما یک خلاء استراتژیک داریم. من گفتم ما هیچ خلاء استراتژیک نداریم. گفته شد آذر زیر سایه منصور حکمت است، هر دو جناح گفتند. بعد زیر سایه تبدیل شد به انجماد در منصور حکمت.

اما ما حاصل پر کردن خلاء استراتژیک را دیدیم. به تئوری ها و باصطلاح درافزوده های رهبران هر دو حزب نگاه کنید. هیچیک از استراتژی های ارائه شده ربطی به حکمتیسم و کمونیسم کارگری ندارد. نظریات چپ سنتی در قالبی جدید است. این نظریات خلاف آنچه نظریه پردازان اش مدعی اند، نه تنها حزب و جنبش را بجلو نبرده بلکه به عقب کشیده است. در حزب اتحاد کمونیسم کارگری ما باید تلاش کنیم تئوری های منصور حکمت را بکار ببندیم. استراتژی ای که بسط داده و فرموله کرده را پیاده کنیم. حزب و قدرت سیاسی، حزب و جامعه، حزب رهبر، حزب سازمانده، کاربست تز سلبی – اثباتی و ساختن یک حزب سیاسی مدرن، این ها باید در مقابل ما قرار داشته باشد و مشغول انجام شان شویم. منصور حکمت حتی به مقوله روش مقابله با تهاجم آمریکا و جلوگیری از خون پاشیده شدن به انقلاب و همچنین به مساله پایه ای ساختن سوسیالیسم در ده سال اول قدرت گیری تا به انقلاب فقر پاشیده نشود نیز پرداخته است . یک گنجینه تئوریک غنی. بروید باز این مباحث را بخوانید. بلشویک ها از نظر برنامه، تئوری و استراتژی بسیار از ما ضعیف تر بودند. انقلابی را رهبری کردند. درست است شکست خوردند ولی ده سال پرچم کمونیسم را برافراشته نگاه داشتند و چنان تاثیری بر دنیا گذاشتند که در دهه 60 و 70 میلادی جنبش حقوق زن نیز در غرب به این انقلاب رجوع میکرد. ما از نظر تئوری، برنامه، استراتژی و سنت های حزبی راه مان کاملا روشن و هموار است. باید برویم و این ها را پیاده کنیم.

بنظر من کادرهایی که امروز اینجا جمع شده اند، انتخاب سیاسی درستی کرده اند. اینکه هر یک با چه نقطه عزیمتی به این انتخاب رسیده است، امری ثانوی است. مهم اینست که همگی آگاهانه انتخاب کرده اند. خلاف جریان بودن کار ساده ای نیست. کسی که تصمیم میگیرد علیرغم تمام فشار ها به خلاف جریان بپیوندد، انتخابی آگاهانه کرده است. و از اینجا باید با هم، هم افق، با مناسباتی اصولی و رفیقانه، با اعتمادی کمونیستی و حزبی برویم و حزب اتحاد کمونیسم کارگری را گسترش دهیم. ما میتوانیم به بستر اصلی کمونیسم کارگری بدل شویم. دشوار است ولی عملی است. باید متمرکز، متحد و آگاهانه به پیش رویم. باید کمربند هایمان را سفت کنیم.

اما اجازه دهید که در این مورد توضیحی بدهم. منظورم از سفت کردن کمر بندها این نیست که به خودتان گرسنگی بدهید، از زندگی بچه هایتان بزنید، خود را از جامعه منزوی کنید، از زندگی تان چیزی نفهمید. این روش ها روش های حکمتی نیست. ما باید از مبارزه مان لذت ببریم و انرژی بگیریم. باید فرزندان ما پیش از هر چیز انسانیت، تمدن و زنده بودن را از مارکسیسم و مبارزه کمونیستی درک کنند. توصیه میکنم بحث منصور حکمت در مورد، اگر این بار پیروز نشدیم را یکبار دیگر بخوانید. ما نباید 5 سال دیگر احساس مغبون بودن کنیم. امید، زندگی و انرژی باید از مبارزه سیاسی و حزبی ما ساطع شود. اگر مبارزه حزبی ما را دلسرد و دلمرده و غمگین میکند، حتما اشکالی دارد.

اما خوشبختانه من اینجا در چشمان تک تک شما شادی می بینم. امید در چشمان همگی برق میزند. در حرکات و نگاه های همه احساس افتخار می بینم. بله. ما افتخار میکنیم به تصمیم سخت و دشواری که گرفتیم. افتخار میکنیم به اینکه آگاهانه عمل کردیم. خلاف جریان حرکت کردیم، اما آگاهانه. هیچگاه در طول این مدت، از پیش از تشکیل فراکسیون، گیج نبودیم. در هر لحظه میدانستیم که چه باید بکنیم و چه میخواهیم انجام دهیم. لحظات سختی را پشت سر گذاشتیم. و در تمام این مدت میدانستیم که میخواهیم اصولی و انسانی حرکت کنیم. میدانستیم که مانیپولاسیون، گروکشی، محفلیسم، ارعاب و غیره روش های ما نیست. روش هایی که متاسفانه در طول این پنج سال در حزب رخنه کرد. ما عمیقا معتقد بودیم که همه باید آگاهانه انتخاب کنند. چرا که ما به کادرهایی احتیاج داریم که میدانند چه میخواهند و آماده اند تا با دشواری های راه نیز کنار بیایند. در شرایط حاضر ما به سیاهی لشکر احتیاج نداریم، ما به کادرهایی آگاه و مصمم نیازمندیم که به خودش و آگاهی احترام میگذارد.

باید حزب محکمی بسازیم. حزبی متکی بر کادرهای مصمم، آگاه و مارکسیست. یکی از اولین وظایف ما جلب کادرهای آگاه و ساختن یک ستون فقرات کادری محکم و مارکسیست است. به قول منصور حکمت هر چه کادر مارکسیست و با تجربه تر بیشتری داشته باشیم، انسان های غیرمارکسیست و بی تجربه را بهتر میتوانیم به حزب و جنبش مان جلب کنیم و هر چه به خود و نیروی مان بیشتر اعتماد داشته باشیم، آدمهای خجول و حاشیه ای را بهتر میتوانیم به درون خودمان بیاوریم. رهبری حزب باید این مساله را در اولویت خود قرار دهد.

  من واقعا امیدوارم. من شاید یکی از پسیمیست ترین آدمهای جنبش کمونیسم کارگری باشم. اما واقعا امیدوارم. ما امکان پیروزی را داریم. یکی بخاطر شرایط عینی جامعه و یکی بخاطر شرایط جنبش کمونیسم کارگری. متشکرم.